Poradniki
Co naprawdę mówi prawo, co mówią badania o indeksie dojrzałości i polifenolach oraz gdzie leży okno, w którym oliwa rodzi się jako extra vergine — i taka pozostaje.
autor: Gardenmac 7 min czytania
«To jest extra vergine» nie jest oceną: to kategoria handlowa, a jak każda kategoria ma zapisane granice. Oliwa jest extra vergine, jeśli mieści się jednocześnie w czterech limitach — dwóch chemicznych, jednym spektrofotometrycznym i jednym sensorycznym — ustalonych w rozporządzeniu (EWG) 2568/91 oraz w załączniku VII do rozp. (UE) 1308/2013. Wystarczy przekroczyć jeden i oliwa spada o kategorię, choćby wydawała się znakomita.
Ciekawe jest co innego: wszystkie cztery liczby rozstrzygają się, zanim oliwki trafią do olejarni. Olejarz może zepsuć dobrą partię, ale nie uratuje tej, która przyjechała w złym stanie. Poniżej to, co mówią badania o terminie zbioru i dlaczego okno jest węższe, niż się sądzi.
Kwasowości wolnej nie da się wyczuć w ustach: to udział kwasów tłuszczowych, które oderwały się od trójglicerydów, mierzony w gramach kwasu oleinowego na 100 g oliwy. Odrywają je lipazy, enzymy uruchamiane wtedy, gdy owoc jest zraniony, zaatakowany przez muszkę, obity albo po prostu pozostawiony w oczekiwaniu.
Wynika z tego rzecz praktyczna, która wielu zaskakuje: zdrowa oliwka zebrana z ziemi może dać oliwę poza kategorią, podczas gdy ta sama oliwka zerwana z drzewa i wytłoczona tego samego dnia pozostaje głęboko poniżej 0,8. To nie kwestia odmiany ani olejarni: to kwestia tego, ile czasu minęło i ile szkód powstało między drzewem a tłoczeniem.
Liczba nadtlenkowa mierzy utlenienie, które już zaszło: ile nadtlenków powstało w reakcji między tłuszczami nienasyconymi a tlenem. Rośnie wraz z ciepłem, światłem i kontaktem z powietrzem — gdy oliwki czekają, podczas tłoczenia, a potem podczas przechowywania oliwy.
K232 i K270 to ta sama historia odczytana inaczej: dwie absorbancje w nadfiolecie, które ujawniają produkty utlenienia, jakich nos degustatora jeszcze nie wyczuwa. Służą do wychwycenia w laboratorium tego, co przy pierwszym spróbowaniu wydaje się jeszcze w porządku.
Panel test to jedyny parametr, o którym decydują ludzie: grupa wyszkolonych degustatorów ocenia wady (zagrzanie, winno-octowa, stęchlizna, osad, zjełczenie) oraz owocowość. Aby oliwa była extra vergine, mediana wad musi wynosić zero, a mediana owocowości być większa od zera. Jedna wyczuta wada i oliwa staje się «vergine»; gdy wada jest wyraźna, staje się lampante i bez rafinacji nie nadaje się nawet do spożycia.
To parametr, który najsurowiej karze pośpiech i zwłokę: najczęstsze wady nie rodzą się na drzewie, rodzą się w stercie oliwek pozostawionej dwa dni w worku.
«Gdy zmieniły barwę» to dobra zasada w polu, ale można to powiedzieć liczbą: indeks dojrzałości Jaén, stworzony w latach siedemdziesiątych w andaluzyjskiej stacji oliwiarskiej, dziś używany w całym basenie Morza Śródziemnego. Bierze się reprezentatywną próbę, liczy 100 oliwek, każdej przypisuje klasę od 0 do 7 według barwy skórki i miąższu, mnoży każdą klasę przez liczbę należących do niej owoców i dzieli przez sto.
Klasyczny punkt odniesienia dla oliwy wysokiej jakości mieści się między 2 a 4, przy czym najczęściej przywoływana wartość to 3-3,5. Ale «optymalny» zależy od celu: literatura pokazuje, że najlepszy indeks zmienia się wraz z odmianą i z zamierzeniem — dla odmiany Chemlal badanie opublikowane w Food Chemistry wskazuje jako najlepszy moment indeks około 2,4, jeśli chce się uzyskać oliwy o wysokiej jakości chemicznej. Kto stawia na wydajność, czeka; kto stawia na polifenole, przyspiesza.
Związki fenolowe — oleuropeina, hydroksytyrozol, tyrozol, oleokantal, oleaceina — robią trzy rzeczy naraz: dają goryczkę i pikantność, chronią oliwę przed utlenieniem, wydłużając jej życie, i to im Unia Europejska przyznaje działanie prozdrowotne.
Ich przebieg w owocu nie jest liniowy: rosną do maksimum przypadającego na wczesne fazy zmiany barwy, potem spadają w miarę postępu dojrzewania. Kto zbiera późno, uzyskuje więcej oliwy, ale oliwę o mniejszej odporności i mniejszym charakterze.
Ta pozioma linia jest najbardziej konkretną rzeczą w całym artykule. Rozporządzenie (UE) 432/2012 dopuszcza na etykiecie zapis «polifenole z oliwy z oliwek przyczyniają się do ochrony lipidów we krwi przed stresem oksydacyjnym» tylko wtedy, gdy oliwa zawiera co najmniej 5 mg hydroksytyrozolu i jego pochodnych na 20 g oliwy — czyli po przeliczeniu 250 mg/kg. To jedyne uznane oświadczenie zdrowotne dla oliwy z oliwek i dotyczy wyłącznie oliwy vergine i extra vergine, bo rafinacja te związki usuwa.
Oliwa zebrana przy zaawansowanym dojrzeniu może być idealnie extra vergine i mimo to znaleźć się poniżej tego progu. Dwie oliwy z tej samej odmiany, z tego samego gaju, zebrane w odstępie trzech tygodni, mogą znaleźć się jedna powyżej, druga poniżej.
Tutaj badania są jednoznaczne. Praca CNR-IBE opublikowana w Foods w 2021 roku objęła 228 partii oliwek w siedmiu olejarniach przemysłowych przez trzy kampanie, porównując cztery klasy oczekiwania przed tłoczeniem: do 24 godzin, 2-3 dni, 4-6 dni, 7 dni i więcej.
Wynik: kwasowość wolna, liczba nadtlenkowa i K232 rosną w sposób istotny statystycznie wraz z przedłużaniem oczekiwania, natomiast zawartość fenoli maleje. Spadają też α-tokoferol, luteina i β-karoten. W degustacji owocowość, nuty zielone, goryczka i pikantność słabną, a wady narastają. Skład kwasów tłuszczowych natomiast się nie zmienia: to genetyka.
W praktyce: oliwek się nie gromadzi. Dzień zbioru kończy się w olejarni tego samego dnia albo następnego ranka, w perforowanych skrzynkach przepuszczających powietrze. Worek to najszybszy sposób, by zamienić dobrą partię w oliwę niższej kategorii.
Trzy dźwignie decydujące o czterech liczbach to termin, nienaruszalność owocu i czas. Druga i trzecia zależą od tego, jak zbierasz.
Jedyne zastrzeżenie techniczne dotyczy tu ustawienia: zbyt energiczne otrząsanie młodych drzew zabiera liście i tegoroczne pędy; zbyt łagodne przy odmianach trudno odrywających się zostawia połowę plonu na drzewie i wydłuża pracę. Dlatego nasza Falco EVO 42 i wersja EVO 42 ULTRA mają przełącznik trzech prędkości: odmiana przed tobą się zmienia, więc i obroty muszą móc się zmienić. Której użyć przy danej odmianie, napisaliśmy w przewodniku po włoskich odmianach oliwek.
Gdyby trzeba było streścić całą literaturę w jednej zasadzie roboczej: zbieraj, gdy indeks dojrzałości mieści się między 2 a 4, z nienaruszonym owocem, i dowieź oliwki do olejarni w ciągu 24 godzin. W tym oknie uzyskasz oliwę, która ma liczby, by być extra vergine, polifenole, by pozostać dobra przez rok, i owocowość, którą rozpozna panel.
Poza tym oknem nadal możesz zrobić extra vergine — ale grasz mniejszym marginesem, a margines zjedzą ci muszka, dzień deszczu albo zapełniona olejarnia. Jeśli nie przygotowałeś jeszcze gaju i sprzętu, lista kontrolna na trzy tygodnie przed jest krokiem, który poprzedza ten.
Jeśli chcesz opinii o ustawieniu narzędzia pod twoją odmianę, zadzwoń: +39 0865 860247, odpowiada technik, który te drzewa widział.
Nie wiesz, który model wybrać?
Trzy pytania i powiemy ci, który sekator lub pilarka będzie dla ciebie odpowiedni. Albo zadzwoń: odpowiada technik, nie centrala.
Poradniki
Czysta ziemia, policzone siatki, gotowa ekipa i zarezerwowana olejarnia. Prawdziwą różnicę robi jednak to, czy otrząsarka rusza za pierwszym razem, czy okazuje się rozładowana...
Poradniki
Dwadzieścia sześć odmian od jeziora Garda po Sycylię: kształt i kaliber owocu, termin dojrzewania, siła oderwania i charakter oliwy. Z tablicami w skali 1:1...
Poradniki
W polu wrzesień jest miesiącem zawiasem: kończy się winobranie, a do oliwek zostają cztery, pięć tygodni. To moment, żeby zdecydować, czym będziesz zbierać —...
